Waarom ergens bij horen zoveel uitmaakt en wat carnaval me onverwachts liet zien

De afgelopen dagen heb ik carnaval van een heel andere kant beleefd. Voor mij was carnaval jarenlang vooral een feest van verklede mensen, twijfelachtige muziek en veel drank. Grappig soms, kleurrijk vooral. In mijn studententijd vierde ik het voor het laatst echt mee. Met een groep vrienden verkleed als narren  “de Hofnar Groep”, een knipoog naar de toen veelbesproken Hofstadgroep liepen we door de straten van Doetinchem en 's Heerenberg. Als ik eraan terugdenk, moet ik er nog steeds om lachen.

Maar afgelopen zaterdag zat ik niet tussen de bananenpakken en piraten. Ik zat in het gemeentehuis bij de officiële sleuteloverdracht van de burgemeester aan Prins Rob de derde. Mijn dochter mocht als kinderburgemeester de vlag hijsen en de sleutel doorgeven aan Prinses Maud de eerste van de Bloaskoppen. Een bijzonder moment op zich om eens mee te maken, maar wat mij vooral trof waren de mensen in de zaal. Keurig gekleed. Kostuums in verenigingskleuren, een steek, protocollen, rituelen. Een wereld waarvan ik me niet eerder bewust was.

Zondag waren we in Wehl, waar Feline de macht overdroeg aan Prinses Zaraya de eerste van "de lollige Snuiters". En daar gebeurde iets wat me raakte: het verenigingsgevoel was bijna tastbaar. Mensen werden naar voren geroepen, kregen oorkondes, medailles, waardering. Voor hun inzet, hun tijd, hun vrijwillige uren. Je voelde de trots. De verbondenheid. Ze wílden onderdeel zijn van hun club, hun vereniging en maakten op deze manier een hechte gemeenschap mogelijk.

Het bracht me terug naar een artikel dat ik laatst las: “Waarom veel jongeren eenzaam zijn: ‘Ze horen nergens bij’” van Pauline Calmez. Een confronterend stuk waarin jongeren vertellen hoe ze worstelen met eenzaamheid, simpelweg omdat ze geen plek hebben waar ze écht welkom zijn. Geen groep waar ze bij horen. Geen gemeenschap die naar hen omkijkt. Geen mensen die hen missen als ze er niet zijn.

En precies dat zag ik wél dit weekend.

Ik zag carnaval ineens als veel meer dan feest. Het is een sociaal vangnet, een plek waar je gezien wordt, waar je ertoe doet. Voor de mensen die erbij horen, is het een tweede familie. En dat geldt niet alleen voor carnavalsverenigingen. Het geldt voor voetbalclubs, muziekverenigingen, boekenclubs, vrijwilligersorganisaties en eigenlijk elke groep waarin mensen samen iets bouwen.

Het belang van ergens bij horen

Onderdeel zijn van een groter geheel doet iets met je. Het geeft betekenis. Het geeft richting. Het geeft een gevoel van veiligheid en erkenning. Iets om trots op te zijn.

In een tijd waarin jongeren steeds vaker aangeven dat ze zich alleen voelen, is dit geen luxe maar een noodzaak.

Daarom geloof ik zo in de maatschappelijke stage en maatschappelijke diensttijd.

Voor mij wordt dit alleen maar duidelijker: jongeren moeten op jonge leeftijd kennismaken met verenigingen, vrijwilligerswerk en gemeenschappen. Niet als verplichting, maar als kans om te ontdekken waar ze thuishoren.

De maatschappelijke stage en maatschappelijke diensttijd zijn wat mij betreft perfecte hulpmiddelen. Een eerste stap richting het gevoel dat zovelen missen: het gevoel dat je onderdeel bent van iets wat groter is dan jijzelf.

Want waardering voelen, gezien worden, ergens bij horen.  Dat maakt werkelijk het verschil.