“Sommige willen dat het gebeurt, sommige mensen hopen dat het gebeurt, anderen zorgen ervoor dat het gebeurt.” - Michael Jordan

Frank van der Weg • 29 april 2025

Het professionaliseringsbudget en waarom het zonde is dit te laten liggen (ook voor de werkgever)

“Sommige willen dat het gebeurt, sommige mensen hopen dat het gebeurt, anderen zorgen ervoor dat het gebeurt.” – Michael Jordan


Wist je dat ruim 50% van de onderwijsprofessionals hun ontwikkelbudget onbenut laat?
 
Uit onderzoek blijkt dat 52% van de docenten niet eens precies weet waar ze het aan mogen besteden.


Waarom is dit nu zo zonde, zelfs voor de werkgevers?

 

Vanuit de TMA kijken we naar de talenten van mensen.

Veel docenten hebben het talent hulpverlenen. Dit betekent dat ze een sterke neiging hebben om anderen te ondersteunen en te helpen. Vaak wordt er gezegd: “Ik voel me bezwaard richting mijn team of leidinggevende.” Ze willen hun collega's en studenten niet in de steek laten door tijd te besteden aan hun eigen ontwikkeling. Ze laten het belang van de ander voorgaan op hun eigen belang. Dit valt te prijzen maar het risico is dat de docent uitdaging mist en minder gemotiveerd voor de klas staat.


Daarnaast bestaat er binnen de TMA het talent ambitie en uitdaging. Dit talent gaat over het verlangen naar persoonlijke groei en het aangaan van nieuwe uitdagingen. Toch hoor je vaak: “Ik heb geen behoefte aan nóg meer werk.” Veel docenten denken dat professionele ontwikkeling betekent dat ze op weg zijn naar een leidinggevende rol, iets waar ze misschien geen interesse in hebben. Maar professionele ontwikkeling hoeft niet altijd te betekenen dat je een leidinggevende rol moet nastreven. Het gaat om persoonlijke groei en het verbeteren van je vaardigheden, ongeacht je positie. Het kan je bijvoorbeeld helpen bij het vinden van een betere werk-privébalans waardoor je meer energie over houdt voor je werkzaamheden.


Een andere veelgehoorde reden is: “Ik weet niet precies waar ik het aan mag besteden.” Dit gebrek aan duidelijkheid kan ervoor zorgen dat docenten aarzelen om het professionaliseringsbudget te gebruiken. Ga het gesprek aan met je leidinggevende, in de CAO staat dat wanneer het jou helpt om je te ontwikkelen in je professionaliteit dat de leidinggevende hiermee in moet stemmen.


“Sommige willen dat het gebeurt, sommige mensen hopen dat het gebeurt, anderen zorgen ervoor dat het gebeurt.” - Michael Jordan


Zelf heb ik een aantal jaar geleden de keuze gemaakt om het stuur in eigen hand te nemen en jaarlijks een scholing of cursus te volgen. Ik had het geluk dat dit werd gestimuleerd door mijn leidinggevende. Hij zag in dat een gemotiveerde collega goud waard is voor de school. Werkplezier zorgt er niet alleen voor dat je taken efficiënter uitvoert, maar ook dat je meer zelfvertrouwen hebt en minder stress ervaart.


Op deze manier ben ik erachter gekomen wat ik leuk vind. In mijn geval is dat het begeleiden van mensen met een loopbaanvraagstuk vanuit de positieve psychologie (TMA) en het onderdeel effectieve communicatie in een groep (DISC). Door deze cursussen te volgen, heb ik mijn vaardigheden verbeterd en mijn passie ontdekt. Dit heeft niet alleen mijn eigen professionele groei gestimuleerd, maar ook mijn vermogen om anderen te ondersteunen en te begeleiden.


Ik daag alle docenten en onderwijsprofessionals uit om in actie te komen. Wees degene die zorgt dat het gebeurd. Maak gebruik van het professionaliseringsbudget dat beschikbaar is. Zoek naar cursussen, workshops en andere mogelijkheden die je kunnen helpen groeien. Laat je talenten voor hulpverlenen en ambitie en uitdaging de drijvende kracht zijn achter je professionele ontwikkeling. Zorg ervoor dat je niet alleen wilt of hoopt dat het gebeurt, maar dat je daadwerkelijk de stappen zet om het te laten gebeuren.

Samen kunnen we een cultuur van voortdurende groei en ontwikkeling creëren, waarin elke docent zijn of haar volledige potentieel benut. Dit gun ik jou als professional maar dit gun ik de leerlingen in Nederland ook.  Van gelukkige leraren leer je immers meer!


Weet jij niet waar je moet beginnen of wat voor jou waardevol kan zijn? Kijk dan eens op mijn website of maak een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek!




 

 

 

door Frank van der Weg • 14 september 2026
Wie leert jongeren nog verliezen, opstaan en doorgaan? Onlangs schreef ik een blog over het gevoel van ergens bij horen. Over wat carnaval mij onverwachts liet zien: verenigingen die functioneren als hechte gemeenschappen, waar mensen zich inzetten voor elkaar, waardering krijgen en zich verbonden voelen met iets dat groter is dan henzelf. In de kern draaide die blog om één vraag: hoe zorgen we ervoor dat jongeren ervaren dat ze ergens bij horen? Afgelopen week moest ik daaraan terugdenken toen ik een betoog hoorde van cabaretier Peter Pannekoek bij het programma “dit was het nieuws” over het belang van teamsport. Hij stelde dat we in Nederland steeds meer een "incasseringsprobleem" lijken te hebben. Dat zette me aan het denken. Want misschien gaan deze twee onderwerpen wel over precies hetzelfde. De kracht van het collectief In verenigingen, teams en gemeenschappen leren mensen iets wat je niet uit een boek haalt. Je leert dat niet alles om jou draait. Je leert samenwerken met mensen die anders zijn dan jij. Je leert dat je soms wint en soms verliest. Je leert verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gedrag. En misschien nog wel belangrijker: je leert dat je ook na een teleurstelling onderdeel blijft van de groep. Juist daarin zit de kracht. Wie ergens bij hoort, kan vaak meer verdragen. Een mislukking voelt minder zwaar wanneer er mensen zijn die je opvangen. Een conflict wordt beter hanteerbaar wanneer er een gedeeld doel is. Veerkracht ontstaat zelden alleen. Een spiegel van onze tijd Tegelijkertijd zien we bijna wekelijks incidenten op en rond sportvelden. Afgelopen weekend was er veel aandacht voor de ongeregeldheden rondom de wedstrijd tussen IJsselmeervogels en GVVV. Helaas staat dit niet op zichzelf. Natuurlijk gaat het hier om incidenten en zeker niet om de grote meerderheid van sporters, vrijwilligers en supporters die zich wel respectvol gedragen. Maar het roept wel een interessante vraag op. Waarom lijken we steeds minder goed om te kunnen gaan met verlies, frustratie of een beslissing die ons niet bevalt? Hebben we misschien verleerd dat sport juist de plek hoort te zijn waar je dat oefent? Waar je accepteert dat je soms verliest. Waar je leert dat niet iedereen het met je eens is. Waar je ervaart dat de relatie belangrijker is dan de uitslag. Individualisering heeft een prijs De afgelopen decennia hebben we veel aandacht besteed aan individuele ontwikkeling. Ontplooi jezelf. Ontdek je talenten. Volg je dromen. Dat heeft ons veel gebracht. Maar tegelijkertijd zien we ook de keerzijde. Jongeren geven steeds vaker aan zich eenzaam te voelen. Niet omdat ze geen contacten hebben, maar omdat ze zich nergens echt onderdeel van voelen. Ze missen verbondenheid. Ze missen het gevoel van “wij”, ergens bij horen. Misschien is dat wel één van de grootste uitdagingen van deze tijd. Niet hoe we jongeren nóg zelfstandiger maken. Maar hoe we ervoor zorgen dat ze ervaren dat ze onderdeel zijn van iets groters dan zichzelf. "De uitdaging van de komende jaren: jongeren leren ergens bij te horen én tegen een stootje te kunnen."  Waar leren we dat nog? Vroeger gebeurde dat op veel plekken vanzelfsprekend: bij de voetbalclub, de muziekvereniging, scouting, het buurthuis, vrijwilligersorganisaties of lokale tradities zoals carnaval. Vandaag de dag bestaan die plekken nog steeds, maar ze concurreren met een wereld die steeds individueler wordt ingericht. Juist daarom zijn die gemeenschappen misschien wel belangrijker dan ooit. Niet alleen omdat ze eenzaamheid tegengaan. Maar omdat ze jongeren leren omgaan met verschillen, verantwoordelijkheid, samenwerking én tegenslag. De vraag voor ons allemaal Misschien moeten we het gesprek over de volgende generatie minder voeren vanuit prestaties, cijfers en individuele successen. En meer vanuit gemeenschap. Waar leren jongeren vandaag de dag samenwerken? Waar leren zij omgaan met verlies? Waar leren zij verantwoordelijkheid nemen voor elkaar? Waar ervaren zij dat ze ertoe doen? Want misschien zijn "ergens bij horen" en "leren incasseren" geen twee verschillende thema's. Misschien zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hoe zorgen we ervoor dat jongeren in een steeds individualistischer samenleving tóch de kans krijgen om onderdeel te worden van een gemeenschap waar ze leren bijdragen, verliezen, opstaan en weer doorgaan? Ik ben benieuwd hoe jullie dat zien. Welke rol kunnen scholen, verenigingen, ouders, maatschappelijke organisaties en werkgevers hierin spelen?
door Frank van der Weg • 8 mei 2026
Vrijheid is kiezen zonder angst
Meer posts